دوراهی ترامپ در برابر ایران: حمله یا بیآبرویی؟
نشنال اینترست: ما کشتیهای زیادی داریم که به سمت ایران میروند، فقط برای احتیاط... ما یک ناوگان دریایی داریم که به آن سمت میرود، و شاید مجبور نباشیم از آن استفاده کنیم.»
دونالد ترامپ، این هشدار را عصر ۲۲ ژانویه، شش روز پس از تشکر علنی از ایران برای توقف اعدامهای دسته جمعی برنامهریزی شده زندانیان سیاسی، مطرح کرد. چنین مقایسهای پیشتر به عنوان غیرقابل پیشبینی بودن شخص ترامپ تلقی میشد. اکنون بیشتر شبیه یک روش معمول وی است: ابهام استراتژیک در مورد دشمنان، به ویژه جمهوری اسلامی، اعمال میشود.
ابهام ظاهری ترامپ با بحرانی فوقالعاده بزرگ در ایران مواجه شده است. آنچه که به عنوان مجموعهای از تظاهرات بر سر مشکلات اقتصادی آغاز شد، به سرعت به امری سیاسی تبدیل شد و شعارهایی با هدف سرنگونی رژیم از سوی تظاهرکنندگان سر داده شد. سرکوب خونینی آغاز شدو دولت ایران تعداد کشتهشدگان اعتراضات اخیر را ۳۱۱۷ نفر اعلام کرده است، در حالی که خبرگزاری فعالان حقوق بشر (هرانا) از حداقل ۵۰۰۲ کشته و دهها هزار نفر بازداشت شده خبر داده است؛ سایر تخمینهای منتشر شده توسط فعالان و رسانهها، دهها هزار نفر را نشان میدهد. اما حتی بدون یک آمار توافقشده، جهتگیری مشخص است: دولت از وحشیگری فوقالعادهای برای متوقف کردن تظاهرات استفاده کرد و سپس سعی در لاپوشانی آن داشت . قطعی طولانی مدت اینترنت در ایران، همراه با اختلالات گستردهتر در ارتباطات، تأیید مستقل را دشوار و واکنش جمعی را دشوارتر کرده است.
در این زمینه، لفاظیهای ترامپ به طور غیرمعمولی مستقیم بوده است. در آغاز سال، پیش از سرکوب، چهل و هفتمین رئیس جمهور هشدار داد که ایالات متحده «آماده شلیک» است، گفت ایران «به آزادی چشم دوخته است» و از معترضان خواست که به راه خود ادامه دهند - و اعلام کرد که «کمک در راه است». با این حال، ایالات متحده در شدیدترین مرحله سرکوب کاری نکرد.
این دوگانگی، بین تشویق و خودداری از اعمال زور، ممکن است محاسبات خود تهران را شکل داده باشد. به نظر میرسد جمهوری اسلامی بر سر اعمال یک سرکوب سریع و قاطع قمار کرد، تا چالش پیش رویش را سریع پایان میدهد تا بهانهای برای اقدام از واشنگتن سلب کند. اما استقرار نیروهای ایالات متحده در خاورمیانه اکنون نشان میدهد که بحران در ذهن واشنگتن «تمام» نشد آنهم با وجود اینکه ترامپ از آمادگی برای مذاکره خبر میدهد. نتیجه یک دوراهی است: چه ترامپ تصمیم به حمله بگیرد و چه نگیرد، تصمیم او عواقبی خواهد داشت که نه تنها جمهوری اسلامی، بلکه نحوه درک ایرانیان و مخالفان خارج از کشور از ایالات متحده را نیز شکل خواهد داد.
اگر آمریکا جنگی را آغاز کند، ممکن است نتواند آن را مهار کند
یک حمله تمام عیار ایالات متحده به ایران، واشنگتن را با یک مشکل اساسی روبرو خواهد کرد: این حمله، آغازگر یک درگیری مسلحانه خواهد بود که واشنگتن برای مهار آن به سختی تحت فشار خواهد بود.........
نظرات
ارسال یک نظر